یک سری آدم باهوش در زمینه ی روانشناسی دورم هستند که گمان می کنند بعضی چیرها صحیح اش همانی است که خودشان فکر می کنند و مرتب به من تذکر می دهند .
یکی از تذکر ها این است : «بچه را در اتاقش بخوابان»
این کار را نمی کنم.نه بی مشورت...دکترت راهنماییم کرد و من با کمال میل پذیرفتم که تا 2 سالگی کنارمان بخوابی.
از 8 ماهگیت  از تخت کنارمادر آورده ایم بین خودمان.بویت می کنیم.به آغوشت می کشیم.به صدای نفس هایت گوش می دهیم.تو در خواب وول می خوری با پایت می کوبی به سر و کله ی ما.بیدار می شوی و درخواست آب می کنی.نفس عمیق می کشی.پتو را با عصبانیت کنار می زنی .
فکر کن اگر قرار بود تووی تخت خودت باشی.هیچ جالب نبود.ما کی می فهمیدیم نفس های سالمت چه شب آرامی با خود خواهد آورد.